آرامیس مشاور




کلکسیونی از بدترین روش ها برای تغییر دادن همسر

بسیاری از افراد عادت دارند از بدترین روش ها برای وادار کردن همسر خود به تغییر استفاده کنند؛ روش هایی که موارد زیر تنها نمونه هایی از آن است!
اشتباه است اگر فکر کنیم بعد از ازدواج کردن می توانیم همسرمان را به کلی تغییر دهیم، اصلا اشتباه است اگر فکر کنیم می توانیم کسی را تغییر دهیم. تنها چیزی که می توان به کمی تغییر در آن امید بست ، نمودهای رفتاری است که آن هم باید با ملاحظاتی ویژه انجام شود. به عبارت دیگر، اعمال این تغییرات کار هر کسی نیست. پس اگر می خواهید راحت زندگی کنید، به خودتان رحم کنید و درصدد تغییر کسی برنیایید. تلاش کنید و دررابطه با دیگران و عادات و رفتاهایشان، از این سه راهکار استفاده کنید: بشناسید، بپذیرید و مدیریت کنید.

شاید با خودتان بگویید در این صورت چرا برخی دانشمندان علوم رفتاری تلاش می کنند با نوشتن کتاب های مختلف و برگزاری کارگاه های آموزشی ، به دیگران کمک کنند عادت ها و رفتارهایشان را بهبود دهند. در پاسخ به این سوال باید به دو مطلب اشاره کرد:
1. آنها متخصص علوم رفتاری هستند!
2. آنها سعی می کنند با آموزش دادن مهارت های ارزشمند زندگی، به افراد کمک کنند کیفیت زندگی شان را بهبود دهند (یعنی تلاش نمی کنند شخصیت کسی را تغییر دهند.)
به رغم تمام این مسائل، هنوز هم کسانی هستند که با هزاران امید و آرزو تصمیم می گیرند برخی رفتارهای شریک زندگی خود را تغییر دهند. کلی نقشه می کشند و دست به کار می شوند. اما دست آخر یا نتیجه نمی گیرند یا نتیجه عکس می گیرند و یا مجبور می شوند خود را تغییر دهند.
در این نوشته تصمیم داریم روش های اشتباهی را که معمولا زوج های جوان برای تغییر دادن رفتار همسرشان به کار می بندند، به شما معرفی کنیم.


اجبــار
گاهی می خواهیم به هر قیمتی که شده رفتار همسرمان را تغییر دهیم، بنابراین به اهرم زور متوسل شده و از قدرتمان استفاده می کنیم. این قدرت نمایی از اخم و تخم شروع می شود و تا کتک کاری و تهدید به جدایی پیش می رود. باید دانست که جنگ قدرت اگر تغییری هم ایجاد کند، تغییری ظاهری و از روی ترس است و تا زمانی ادامه پیدا می کند که قدرت دست شماست ! درهر جنگ قدرتی ، یک برنده هست و یک بازنده و شخص بازنده (ترسیده) هر زمان فرصتی پیدا کند و به رفتار خود بر می گردد و درصدد تلافی برمی آید تا مرهمی بر احساسات جریحه دار خود بگذارد. باید به دنبال راه حل های برد-برد بود که در ان هر دو طرف برنده باشند و بازنده ای وجود نداشته باشد.


تکــرار
در بعضی مواقع برای تغییر رفتار همسرمان، به تکرار بیش از حد متوسل می شویم یعنی سوزن مان گیر می کند و مرتب رفتار فرد را به رویش می آوریم و از او می خواهیم آن را تغییر دهد. وقتی مسئله ای بیش از حد تکرار شود، جایگاه و اهمیت خود را از دست می دهد و به مسئله ای پیش پا افتاده تبدیل می شود، ضمن اینکه ما با پیاده روی روی اعصاب طرف مقابل، امکان موفقیت را از دست می دهیم. همسرما یا برای خلاصی از غرغرهای دائمی ، در پیش روی ما رفتار دیگری نشان می دهد یا اینکه مقابله به مثل کرده و کاری می کند ما احساس کنیم چقدر رفتار پیشین او دوست داشتنی بود!


طعنه و کنایه
بله، روش محبوب بسیاری از افراد، استفاده از نیش و کنایه های گدازنده است. برای مثال، می خواهیم با این روش فرد را متوجه رفتار اشتباهش کنیم، اما غافل از آنیم که با این کار تنها او را می رنجانیم . جا دارد دوباره یادآوری کنیم که فرد رنجیده و ناراحت، انگیزه ای برای بهبود رفتارش ندارد. واقعیت این است که مشخص نیست ما این تفکر عجیب را از کجا اورده ایم که برای بهتر کردن رفتار دیگران، باید در آنها احساس بدی ایجاد کنیم (باور نهفته پشت سرزنش و تنبیه) . ضمن اینکه با این برخورد ما، احساس او نیز نسبت به ما تغییر می کند و محبتش رو به سردی می گذارد.


تحقیر و تمسخر
این روش هم دست کمی از روش قبلی ندارد. به خیال خودمان با زبان طنز مشغول گوشزد کردن اشتباه طرف مقابلیم، اما در همان زمان به شدت همسرمان را می آزاریم و تحقیر می کنیم. چه بسا اعتماد بنفس همسرمان را خدشه دار کنیم، به رابطه مان آسیب بزنیم و دست آخر نتیجه ای هم عایدمان نشود. بهتر است همسران تلاش کنند به همدیگر قدرت و اعتبار ببخشند و عزت نفس همدیگر را بهبود دهند تا بتوانند باعث پیشرفت و رشد یکدیگر شوند.


مقـایسه
ما احساس می کنیم برای موفقیت در تغییر دادن رفتار همسرمان، نیاز داریم در او انگیزه ایجاد کنیم و یکی از اشتباه ترین روش هایی که به این منظور انتخاب می کنیم، مقایسه همسرمان با دیگران است. نتیجه مقایسه نیز شبیه به دو روش پیشین است و جز برانگیختن ناراحتی و حتی شاید احساس حسادت نتیجه بهتری در برنخواهد داشت.


معلـم بـازی
گاهی اوقات احساس کاردرستی بیش از حد به ما دست می دهد. فکر می کنیم خودمان بی عیب و نقصی ایم، پس وظیفه خود می دانیم در راه رفع عیوب دیگران بکوشیم. اما در این میان فراموش می کنیم همسرمان شاگرد ما و از آن مهم ترکودک نیست که ما بخواهیم نقش بزرگ تر او را بازی کنیم. همسرمان این روش را نمی پسندد، ناراحت شده و ما هم به مقصود خود نمی رسیم.

جار و جنجال (دعوا کردن)
می گویند دعوا نمک زندگی است! خب، این نمک معمولا مشکل ساز است نه مشکل گشا. درست است که در هنگام دعوا مسئله مطرح می شود و طرفین متوجه موضوع می گردند، اما در یک فضای متشنج نمی توان انتظار داشت دستیابی به نتیجه ای مطلوب داشت، بلکه باید منتظر پیامدهای ناخواسته و نامطلوب بود (از قدیم هم گفته اند که هنگام دعوا حلوا خیر نمی کنند). در دعوا کسی به حرف دیگری گوش نمی دهد، بلکه هر کس می کوشد حرف های خود را بلندتر از دیگری بگویید تا حرفش به کرسی بنشیند. وقتی گوشی برای شنیدن وجود ندارد، بلندترین صدای دنیا هم به جایی نمی رسد.


گروکشی
در این روش سعی می کنیم برآوردن خواسته های همسرمان را منوط به تغییر رفتار او قرار دهیم؛ یعنی استفاده از جمله معروف «اگر تو فلان کار را انجام دهی، آن وقت من هم بهمان می کنم.» اگر به دنبال وراد شدن به سیکل معیوب لج و لجبازی هستید، این روش را امتحان کنید. روشی تضمینی است و ردخور ندارد! به سرعت دعوا و لجبازی بالا می گیرد و رابطه تلخ می شود. چون به هر حال دو نفر خواسته هایی از دیگری دارند و بنابراین می توانند از آن به عنوان سلاح استفاده کنند. این شیوه نه تنها جواب نمی دهد بلکه به هیچ عنوان شایسته روابط میان همسران نیست و در تضاد کامل با عشق بی قید و شرط است که یکی از مهم ترین عناصر تشکیل دهنده یک زندگی موفق است.


کنترل احساسی
آخرین روش ، تلاش برای تغییر همسر به وسیله اعمال فشار احساسی است. مطمئناً جمله هایی مانند «اگر من را دوست داری پس ...» یا «با این کارت نشان دادی که مرا دوست نداری». به گوش شما هم آشناست. در این شیوه، همسران سعی می کنند با به غلیان درآوردن دیگ احساسات یکدیگر بر روی هم تاثیر بگذارند. ممکن است این روش برای مدت کوتاهی جواب دهد اما موارد ضمنی ناراحت کننده ای به دنبال دارد. اگر یک بار دیگر تکرار شود، آیا به این معناست که همسرتان دوست تان ندارد؟ آیا همسرتان با طیب خاطر رفتارش را تغییر میدهد یا فشاری ناخوشایند را بر روی خود احساس می کند؟ آیا دور از انصاف نیست که عشق زیبای همسری را منوط به مواردی این چنین و گاه پیش افتاده بنماییم؟ این تغییر رفتار چقدر دوام خواهد داشت؟ پاسخ این پرسش ها را به عهده خودتان می گذاریم.


نکتــه پایانـــی
همیشه پیش از هر اقدامی بهتر است بیندیشید که آیا این کار به هزینه هایش می ارزد. مثلا آیا لازم است این رفتار همسرم به هر قیمتی تغییر کند یا اینکه می توانم آن را بپذیرم و مدیریت کنم تا از پیامدهای ناخوشایندش آسیب کمتری ببینیم؟ آیا علاقه ما می تواند بسیاری از این مسائل را تحت الشعاع قرار دهد؟ و بسیاری از پرسش های دیگر که می توانیم پیش از شروع هر کاری از خود بپرسیم.
نکته پایانی این که به یاد داشته باشیم هر فردی برای اینکه بهتر رفتار کند، نیاز دارد احساس بهتری داشته باشد. هر روشی که موجب گردد احساسات منفی در فرد برانگیخته شود یقیناً او را بر نمی انگیزد تا رفتار بهتری داشته باشد.
بیایید به دنبال راه هایی باشیم که با ایجاد هیجانات مثبت فرد را برمی انگیزد تا برای پیشرفت و شادکامی خود و همسرش بکوشد.


ریحانه ایزدی- کارشناس ارشد روان شناسی